Shiwa soap 27

Hondenfeestje

We volgen nu zo'n anderhalf jaar lessen bij Akili. Eerst heette het een stresscursus, maar dat konden we al, dus werd de naam omgedoopt in relaxcursus. Later heette het wandelcursus. Dat Shiwa de wekelijkse hondencursus een feest vindt, onder wat voor naam dan ook, lijdt geen twijfel. En dat ondanks de andere honden, en de meeste viervoeters blaft ze het liefst de planeet af. Maar deze honden kent ze en ze gedoogt ze. Sommige vindt ze zelfs heel erg leuk, maar daarover meer in een andere aflevering van de soap. Het is donderdag, de dag van de cursus. Shiwa kan wel komen, maar ik niet, omdat ik voor mijn werk moet wachten op een koerier die maar niet komt opdagen. Iris geeft niet zo snel op en stelt voor om de cursus bij mij thuis te doen. Het terrein is daarvoor zeer geschikt. Ik kijk naar Shiwa, die de hele dag al in afwachting is van iets leuks. Dus ik zeg ja. Het wordt wel spannend, want de enige hond die hier op het terrein is geweest, is haar vriendin Tynke en ik weet niet of Shiwa de andere honden in haar territorium zal dulden. Maar we gaan het proberen. Het vergt wat organisatie: Shiwa moet de auto’s niet zien aankomen, want vier auto's is vier keer stress. Er wordt een geurspoor van de deur naar het erf uitgelegd zodat Shiwa niet in de lijn knalt op weg naar wie er op het erf zijn. Het werkt. Ze heeft in de gaten dat er iets niet klopt, maar duikt boven op het eerste hondenkleed en snuffelt dat van boven tot onder en andersom af. Dan ziet ze tot haar vreugde dat er drie meter verder weer een spannend luchtje klaarligt. Haar neus maakt overuren. Alle andere honden zitten nog in hun auto en wij mensen overleggen hoe we dit zo kunnen aanpakken dat de honden elkaar rustig kunnen zien. Hersens knarsen. Als Shiwa ineens een andere hond op haar terrein ziet, weet ik zeker dat ze op tilt slaat. Daardoor zal ze door het dolle heen raken en dan is de rest van de les een uitputtingsslag voor ons beiden. We bedenken van alles: Floor de labrador achter een bosje van een afstand en dan steeds dichterbij laten komen, daarna de andere honden laten komen. Maar wat we ook bedenken, het probleem van het eerste moment waarop Shiwa een hond op haar terrein ziet, blijft. Shiwa scharrelt rond aan de lange lijn en kijkt af en toe vragend onze kant op. Wat gaat er gebeuren? Wat komen jullie hier doen? Ineens heb ik een idee, maar misschien overschat ik Shiwa. Toch maar proberen. Ik roep Shiwa naar me toe. Ze komt braaf aanlopen en kijkt me verwachtingsvol aan. Ik zeg op rustige toon: 'Shiwa, straks komt Floor op het veldje.' Tot onze verrassing loopt ze daarop naar Floors eigenaar en gaat kwispelend tegen haar omhoog staan. Tja, zo simpel kan het soms zijn.... ze verstaat zoveel van wat ik zeg. En nog beter: Shiwa blijkt er totaal geen moeite mee te hebben dat de honden van de cursus hier zijn. Integendeel, ze is zo blij als een kind dat een feestje geeft. Kijk eens, hier woon ik, mooi hè, dit is allemaal van mij. Als de andere honden ook nog in de tuin poep- en plascadeautjes achterlaten, kan ze haar geluk niet op: ze heeft geurtjes voor een week. Zelden heb ik haar zo vrolijk gezien. Tegen het eind van de les is ze bekaf. Ik breng haar naar binnen, laat haar alleen en loop zelf weer naar buiten om te kijken hoe de andere honden het doen. Als de honden naar huis gaan en ik weer binnen kom, schiet ik in de lach: Shiwa zit op de leuning van de bank, op de LEUNING, weemoedig haar hondenvriendjes na te kijken. En nog bedankt voor de cadeautjes. Ze verheugt zich nu al op de cursus van volgende week. En o ja, de naam mag wel weer eens veranderen: in hondenfeestje. Met leuke honden. En daarvan mogen er nog wel meer komen.