Shiwa soap 26

Donkerrrrrrr

Shiwa is bang in het donker. Alleen al daarom zijn we blij dat het in deze tijd van het jaar weer veel langer licht is, want dat maakt onze eind-van-de-middag-wandeling en ons korte uitstapje voor het slapengaan er een stuk makkelijker en aangenamer op. In de donkerste weken weet ik tot op de minuut precies wanneer de zon ondergaat, want vanwege de werkdrukte aan het eind van de middag ga ik het liefst zo laat mogelijk op de middag met Shiwa op pad. Een halfuur voor zonsondergang moeten wij alweer lang en breed in de auto naar huis zitten als we voor een relaxte wandeling gaan. Daar doen we snel de gordijnen dicht en veilige, gezellige lichtjes aan om het donker en zijn gevaren buiten te sluiten.
Doodeng vindt Shiwa de lawaaierige lichten die vervaarlijk opdoemen op het pad langs het kanaal en die onvermijdelijk dichter dichter en nog dichterbij komen, om dan plots van geelwit in rood te veranderen en in de verte te verdwijnen na een serie felle blaffen. Naarmate het licht meer nadert, wordt het groter en feller, net als Shiwa's ogen en haar blaf. Zo’n licht komt altijd recht op Shiwa af en ze moet er wel naar kijken, want iets gevaarlijks moet je in de gaten houden voordat het je verslindt. Na zo'n wandeling is ze uitgeput. Het zal je dan ook niet verbazen dat we ons beslist niet vaker dan nodig in de schemering of het donker wagen. De plas voor de nacht is vaak een hele toestand. Dan kunnen we niet om het donker heen, we moeten er zelfs dwars doorheen. Als het licht was en je zou kunnen zien wat Shiwa en ik dan deden, zou het een wonderlijke lachfilm zijn. Een lange lijn werkt niet, dan raakt Shiwa in paniek, gaat ze als een bezetene blaffend hollen naar alles wat ze niet ziet maar wel hoort (de grassprieten bewegen hier altijd op de Groningse vlakte) en vergeet ze dat ik er ben om haar te beschermen. Zelfs een lijn van 2,5 meter is te lang, dus gebruiken we voor de nachtplas een bespottelijk korte lijn van 1,5 meter. Het gaat dan als volgt.
Shiwa ligt diep in dromenland in haar veilige mand en heel zachtjes zeg ik van een afstandje:'‘Shiwa, ga je mee een plasje doen?' Als door een wesp gestoken rent ze naar me toe en racet naar de bijkeuken, waar ze gespannen wacht tot ze haar nachtriem om krijgt. Ze trekt zich een weg naar de deur en ik beweeg zo soepel mogelijk mee om de spanning op de lijn te verminderen. Zodra de deur open is, komt er een muur van stil dreigend donker op Shiwa af. Om te voorkomen dat ze zich ophangt aan de lijn, ren ik mee naar de rand van het terrein. Shiwa geeft vijf hysterische blaffen maar wordt iets rustiger als ik haar alsof we samen op de bank zitten op lage toon vertel dat ik bij haar ben en dat ik totaal niet bang ben voor de nacht. Als ze enigszins overtuigd is dat ik de waarheid spreek, sprinten we samen om de lijn slap te houden tien meter links, rechts, links, rechts, Shiwa hijgt het hele westelijk halfrond bij elkaar en o wee als door haar paniekgehijg een eend verschrikt kwaaaaaaaak-waaaak-waak kwaakt en wegfladdert in de nacht....
Er zijn mensen die als ze bang in het donker zijn heel stilletjes zijn en er zijn mensen die dan heldhaftig keihard 'boe' onder het bed roepen. Shiwa is absoluut van dat laatste type. Dus de halve provincie wordt wakker door een keten van blaffende honden en kwakende eenden, ritselende muizen en dieren waarover we niets willen weten. Als alle andere dieren weer stil of weggevlucht zijn, wordt Shiwa ook iets rustiger. Wij rennen geconcentreerd heen en weer tot het tot onze enorme opluchting eindelijk lukt om een hele lange plas te doen. Ik leef me zozeer in haar in dat ik mijn hersens er dan heel goed bij moet houden: mijn wc is binnen. En dan lopen we allebei heeeeel beheerst naar binnen. Pfff, hier moeten we weer even flink van bijkomen. Gelukkig is het soms vollemaan. Welterusten.