Shiwa soap 25

Regen

Mensen die zeggen dat het in Nederland voortdurend regent, praten onzin. Op het moment dat ik dit stukje schrijf, heb ik anderhalf jaar een hond en ik zweer met mijn hand op mijn regenjas dat ik Shiwa vier keer per dag uitlaat en de keren dat ik daarbij drijf- en drijfnat werd, op drie handen te tellen zijn.

Eerlijkheidshalve moet ik daarbij zeggen dat de wandeling 's morgens en tussen de middag maar een kwartiertje duurt. En het tijdstip van de langste wandeling van de dag bepaal ik natuurlijk wel eens aan de hand van buienradar, want ik heb er niet zoveel problemen mee om nat te worden, maar als ik dan toch kan kiezen, houd ook ik het liever droog.

Vandaag is het een regenachtige dag. Er lijkt geen einde aan de regen te komen en bovendien zit er onweer in de lucht. Een blik op buienradar vertelt me dat het straks een uur droog blijft. Het is vroeger dan ons normale wandeltijdstip, maar ik grijp mijn kans en bel of stabij-vriendin Tynke en haar baasje mee op pad gaan. Ik word hartelijk uitgelachen, want de lucht zegt iets heel anders dan buienradar, maar ik wil buienradar zo graag geloven dat het overtuigend werkt en al snel stappen we met Shiwa en Tynke in de auto. Dit tot grote vreugde van de honden, die allebei in hun eigen huis de halve dag in spanning hebben liggen wachten of er nog een leuke wandeling zal volgen vandaag.

Shiwa kan sinds een paar weken zowaar ook op onbekend terrein lopen zonder dat ze mijn arm uit de kom probeert te rukken, dus gaan we voor de verandering naar een nieuwe plek: een dijk langs het Reitdiep. Daar kunnen we onweersbuien goed aan zien komen en dan hebben we nog genoeg tijd om om te keren. Bij onweer wil ik niet buiten zijn met Shiwa.

Shiwa en Tynke vinden de dijk geweldig. Allemaal nieuwe natte geuren en onbekende graspollen om eindeloos aan te snuffelen en te ruiken en te onderzoeken op wie hier het laatst met zijn neus of andere uiteinde aan gezeten heeft. We dreutelen dus voort. En het is zowaar droog, zoals ik al dacht. Door het gedrentel duurt het eindeloos voor we het einde van de dijk bereiken en we hebben nog een heel stuk te gaan. Als Shiwa en Tynke kwispelend de hele dijk ontgonnen hebben, begint de lucht te betrekken. Hmm, het is een heel eind terug. De wolken jagen langs de hemel, maar lijken een andere richting op te gaan dan de wind. Eh, hoe zat dat ook alweer? Komt er dan onstuimiger weer? Ik weet het niet.

Ik heb me nooit door Shiwa laten overhalen om een paraplu te kopen. Wat die zwarte lucht in petto heeft, wordt nu wel duidelijk, dus moeten we tempo maken. Met de eerste dikke druppels die beginnen te vallen, vertraagt Shiwa echter haar pas en met elke drup daalt haar humeur zienderogen. Dit kon wel eens lastig worden. Het gaat harder regenen. Tynke heeft nergens last van, die komt helemaal in haar element en banjert dolgelukkig door de plassen, flets, flats, flots. Shiwa gaat op de rem en wil schuilen onder bomen, maar die bieden hier geen bescherming. Zo komen we er niet, dus besluiten we om er een regenfeestje van te maken. Met veel enthousiasme fletsen en flatsen we in het rond en rennen richting de auto. Als wij staarten hadden, zwiepten de druppels als een fontein in het rond. Het duurt een tijd, maar eindelijk kan Shiwa de knop omzetten: ze geeft zich over en holt vrolijk lachend mee door de regen. Haar hele gezichtje is opgeklaard.

Als de twee zeehonden in de auto zitten uit te druipen is het net of er een wereld voor Shiwa is opengegaan: zo kan het ook! Ik denk dat ik buienradar voortaan maar ga gebruiken om te kijken wanneer er een lekker buitje valt voor een lange wandeling....