Shiwa soap 32

Berenklauw

Het is mijn eerste vakantiedag en deze vakantie wil ik flinke stappen zetten met Shiwa. Aan het eind van de middag gaan we wandelen op een rustig fietspad waar zelden honden komen. Af en toe een fietser, in de verte wat koeien, meer niet. Ideaal. Mijn plan is rustig wandelen en mijmeren over hoe mooi het is, tegen Shiwa zeggen hoe goed ze het doet. Vanaf de eerste stap die Shiwa buiten de auto zet, blijkt dat zij een totaal ander plan heeft: kleefkruid eten. Punt. Als ik dat toesta, racet ze alsof ze uitgehongerd is op de eerste de beste klevende bolletjessliert af, rukt die uit de grond en sleept een meter kleefkruid mee die ze met de nodige moeite fanatiek naar binnen werkt. En één sliert smaakt voor haar absoluut naar meer.

Maar dat gaat niet door. Vandaag doen we het anders. Ik ga er met 150 procent inzet en consequent zijn voor zorgen dat ze niet toekomt aan het eten van kleefkruid. Ik haal alles uit de kast en uit de jaszak tijdens anderhalve kilometer kleefkruid, waar we op deze manier een halfuur over doen. Maar er gaat geen centimeter kleefkruid naar binnen. En aan het eind van de wandeling zijn we beiden nog vrolijk ook, maar wel compleet uitgeteld. Met een tevreden zucht doe ik de autodeur open. Maar dan draait Shiwa zich razendsnel om, valt aan op het eerste het beste dat binnen het bereik van de lijn ligt, neemt een hapje, slikt het door en kijkt mij zelfvoldaan aan. Ik schiet in de lach. Totdat ik zie wat het is: een stuk berenklauw. En helaas niet van de snackbar. Je hoeft maar te googelen op ‘berenklauw’ + ‘hond’ om te lezen wat ons nu te wachten kan staan. Aiaiai. Maar de uren verstrijken en er gebeurt niets, helemaal niets. Opgelucht ga ik slapen.

En dan, om vier uur ’s nachts, is het beneden oorlog. Shiwa rent door de kamer, wrijft haar kop met geweld tegen de bank, tegen de muur, tegen alles wat ze tegenkomt. Oren zo dik als ongebakken kipfilets, een opgezette kop, ogen die maar blijven vragen. Oké, meteen naar de dierenarts dus. En het blijkt goed mis: twee weken is ze letterlijk zo ziek als een hond, oren onder de dikke zwarte korsten en een maag die compleet van slag is als reactie op de zwellingverminderende injectie. Maar het komt goed, echt helemaal goed.

Drie dagen nadat ik haar beter heb verklaard, sukkelen we over een ander rustig fietspad. Ik ben nog alerter op berenklauw dan op andere honden. Ik krijg bijna een hartverzakking als Shiwa aan het eind van de wandeling een heel klein hapje van een babyberenklauwtje neemt. Ik geloof mijn ogen niet, maar ze spuugt het uit! Als ik de volgende ochtend een rustige, slaperige Shiwa aantref die me verstoord aankijkt omdat ik zo achterlijk vroeg op ben om te kijken of alles goed met haar is, besef ik eens te meer dat Shiwa de allerslimste hond van de hele wereld is.