Shiwa soap 30

Vandaag gaat de wekker om 5 uur. Om honden en hitte te ontwijken gaan we met de boot van 6.30 uur naar Schier voor een lange wandeling. Shiwa denkt dat ze droomt als ik haar op dit vroege tijdstip voer en als we dan ook nog in de auto stappen en hondenvriendin Tynke gaan ophalen. Tevreden droomt ze verder op de achterbank.

Pas als we de veerboot oplopen, dringt tot Shiwa door dat dit geen droom is. Ik kan niet voorkomen dat ze zichzelf bijna wurgt in de lijn, in haar haast om de boot op te krabbelen om maar zo snel mogelijk aan boord te komen. Als we binnen zijn, gaat ze verwachtingsvol onder een tafeltje zitten. Dat heeft niets te maken met waar we naartoe gaan. Voor Shiwa geldt: veerboot = bullepees. Tynke kan zich daar ook prima in vinden. Na drie kwartier tevreden knagen trekken we weer van de boot af.

Als alle busjes met werklui zijn vertrokken is het doodstil op Schier, op geluiden als 'tepietepiet' na. Thuis blaft Shiwa tegen vogels die naar haar smaak te veel lawaai maken, hier hoort het erbij. Als ik de korte lijn vervang door de lange lijn, zakt de opwinding en gaat ze aan de snuffel. En hier valt genoeg te snuffelen. Een levende krab op de dijk vindt ze eng als hij haar poot probeert te pakken, ze kijkt mij vragend aan. Ik zeg haar dat we gewoon doorlopen en rustig loopt ze mee.

Kort geleden heb ik een workshop over lijngebruik gevolgd bij Akili waarbij ik zelf heb ervaren hoe het is om aangelijnd te zijn. Een lange lijn die over de grond sleurt is geen pretje en van een korte lijn waardoor je voortdurend naar de andere kant getrokken wordt door de eigenaar krijg je een kort lontje. Met die opfriscursus in mijn achterhoofd zorg ik dat de tien meter lange lijn vijftien kilometer lang nauwelijks over de grond sleurt. Ik wacht geduldig tot Shiwa uitgesnuffeld is en geef eerst aan wat ik wil dat ze doet voordat ik aan de lijn trek. Zodra ik merk dat Shiwa moe wordt, pauzeren we. Ook als dat op het laatst steeds vaker moet. En Shiwa is allerliefst. Ze blaft maar één keer naar een hond, die scheldt ze uit voor Duitser. Verder is ze vrolijk, volgzaam en rustig.

Ik begin me lichtelijk zorgen te maken over dat rustige: zou ze zo moe zijn, is deze wandeling veel te lang? Ze is al negen, maar kleine hondjes worden toch wel vijftien, of wordt ze vroeg oud? Klopt haar leeftijd wel of was ook die gelogen? Zou ze toch weer last van haar artroseknieën hebben? Of is dit een blijk van hoe ver we zijn gekomen door de hondencursus en door een leven met aandacht voor Shiwa?

Als we staan te wachten op de veerboot en er drie honden van de boot zijn gekomen, zwijgt Shiwa als ik voor haar ga staan. Maar dan komt er een grote dog en ook nog twee herdershonden. Shiwa houdt het niet meer en blaft dat zij hier staat. Hèhè, dat lucht op!