Mosi

Mosi - Berner Sennenhond

Hoe het begon
“We willen graag een reu met een pittig karakter”. Zo kwamen wij november 2008 bij een erkende fokker. Onze lieve Berner Sennenhond Yardan was kort daarvoor op achtjarige leeftijd onverwacht overleden. Yardan was een trouwe, erg lieve hond maar ook een beetje timide. Dat vonden wel wel eens jammer.

Februari 2009 kregen we telefoon: “Ik denk dat ik een geschikte hond voor jullie heb”, meldde Bea. Mosi was de eerstgeborene in een nestje van drie reutjes en een teefje. Eind maart kwam hij bij ons. Een enthousiaste bol wol op pootjes. Die bij zijn eerste bezoek aan de buren al een lamp omver gooide… een voorbode voor zijn gedrag? Net vijf maanden oud won Mosi op de landelijke Bernerdag een prijs als ‘beste Berner baby-reu’. Wij waren trots op onze Mosi die zich in de warme hal heel netjes had gedragen, keurig zijn rondjes had gelopen en verder geduldig naast zijn oom Jayson had gelegen.

We werden vrij snel met Mosi’s bravoure geconfronteerd.  En toen hij voor de zoveelste keer door de beukenhaag was gekropen en midden op de weg het verkeer stond te regelen, besloten we onze tuin af te rasteren met schrikdraad. Dit was effectief; we hebben niet weer een file van toeterende auto’s voor ons huis gehad!

Tegenslag
Na een half jaar ging er iets mis: Mosi kreeg OCD, een aandoening aan het schoudergewricht. We gingen naar De Tweede Lijn in Wilhelminaoord. Mosi had heel veel pijn maar stuiterde bij binnenkomst in zijn enthousiasme de lieve dierenarts Sylvia Jauernig bijna omver. Na de operatie volgden drie maanden van revalidatie: in die tijd mocht Mosi niet rennen, niet gek doen, niet spelen met andere honden. Kortom, een hele opgave voor de wildebras die hij inmiddels was geworden. Na drie maanden kregen we complimenten van Sylvia: Mosi was volledig hersteld. Volgens Sylvia had zijn opgeruimde karakter daar ook aan bijgedragen, Mosi maakt immers niet snel ergens een probleem van. Helaas volgden daarna nog drie maanden met groeipijnen – Mosi mocht en kon weer niets. Na zijn eerste verjaardag werd Mosi opnieuw genezen verklaard en mochten we de conditie gaan opbouwen met vaak en lang wandelen.

De wereld ontdekken
Mosi genoot enorm van de wandelingen. Want wat zijn er veel konijnen, reeën, hazen, duiven, kraaien, merels en andere dieren waar je achter aan kunt rennen! Zijn zelfvertrouwen en daarmee zijn ‘jachtterrein’ werd dagelijks groter. Mijn invloed op hem werd daarentegen steeds kleiner. En toen ik voor de zoveelste keer al roepend achter Mosi aan rende en door de buurman lachend werd aangesproken (“Zo buurvrouw, ook weer in training?”) vond ik het genoeg geweest. Als ik hem nou niet onder controle kreeg, zou het me nooit meer gaan lukken!

Naar school
Via internet vond ik Akili. De clickermethode sprak me aan. Bij het intakegesprek liet Mosi zich van zijn beste kant zien. Hij lag lekker te kluiven. Maar gelukkig liet hij ook zien waarom ik op les wilde: met een andere hond in zicht op 400 meter afstand begon hij te stuiteren op zijn vier poten. Iris zag gelukkig mogelijkheden bij de basiscursus.

De eerste lessen vielen niet mee. Alle honden mochten op het veldje. Ik kwam met Mosi niet verder dan de parkeerplaats waar hij maar bleef stuiteren. Drie kwartier autorijden, drie kwartier met een stuiterende hond en dan weer drie kwartier terug in de auto. Hoe lang zou ik dat volhouden? Gelukkig werd het snel beter en konden wij ook op het veldje meedoen. Mosi leerde te lopen aan de slappe lijn. De worsten kocht ik per 10 tegelijk – het werken met beloningen was een groot succes.

Aangeboren of aangeleerd?
Op de cursussen – ik heb nu zes kwartalen meegedaan – leer ik hoe ik Mosi’s gedrag positief kan beïnvloeden. Dat gaat steeds beter. Maar nog leuker om te zien is hoe zijn eigen enthousiaste karakter behouden blijft.  Daar  zijn veel voorbeelden van.

Zo heeft Mosi zijn eigen slaapkamergeheim…. Hij mag niet in onze slaapkamer. Dat is moeilijk want er is geen deur. Om met hem te oefenen stond er een hekje voor. Toen wij dachten dat hij genoeg getraind was haalden wij het hekje weg. Dat ging een paar weken goed. Wij waren trots. Tot  we een keer bij thuiskomst een kapotte klamboe aantroffen…  toen drong tot ons door dat de klamboe voor hem de reden was geweest om niet de slaapkamer in te gaan. De klamboe was vast geen prettige ervaring voor Mosi want de slaapkamer is nu weer helemaal van onszelf.

Mosi heeft mij ook helpen breien. Ik had een enorme bol wol gekocht voor avondlijk tijdverdrijf. ’s Nachts wilde Mosi zijn creatieve talenten tonen. Helaas ontbeert hij met zijn lompe poten de fijne motoriek die nodig is. Het heeft me dagen gekost om de bol wol weer te ontwarren…  en het is niet bij één keer gebleven. Ook ik ben wel eens hardleers.

Mosi is gek op water. Pootje baden en water slurpen. Ook tijdens de les een kalmerende activiteit. Maar in al zijn enthousiasme met de andere honden lette hij een keer niet goed op en verstapte hij zich. Volledig kopje onder. De rest van de les was ik bezig om hem te kalmeren en de dagen er na was hij merkbaar onder de indruk. En hoewel hij nu beter oplet gaat er echt nog wel eens iets mis met water…

Anderzijds is Mosi ook heel lief en geduldig. Hij maakt niets kapot, bijt nergens aan en laat zich moeiteloos knuffelen door iedereen die dat wil. Hij kan ’s ochtends vroeg met eindeloos geduld naar mij kijken als ik nog slaap. Ik voel mij dan bijna de schone slaapster! Van starende ogen word je echter wel wakker dus uitslapen zit er voor mij niet meer in. Ik heb mijzelf nu aangeleerd om elke ochtend (half 7!) een flinke wandeling met Mosi te maken (en dat is beslist niet aangeboren – van mezelf heb ik meer talent voor marmot).

Hoe verder?
In de lessen hebben Mosi en ik geleerd hoe we het leuk kunnen maken in het contact met andere honden. In onze eerste cursus troffen we bijvoorbeeld de witte herder Koray. Die moest niets hebben van zo’n stuiterende en wilde Berner. Inmiddels lopen beide heren gemoedelijk naast elkaar en zijn het maatjes geworden. Dat heeft veel geduld en oefening gevraagd maar het is prachtig om te zien! We maken van de lessen een soort uitje: samen in de auto naar de les (soms in de stromende regen) en op de terugweg extra worst voor Mosi en een McKroket en milkshake voor mij.  Als dat geen goed gedrag is…