Tirza

Tirza - Dwerg Teckel


Een teckel naar school?
Op 3 januari 2003 kochten we een ruwhaar dwergteckel. Dit roodharige meisje van elf maanden kwam uit een groepje van zes teckeltjes, die woonden bij een oudere mevrouw in het midden van het land. Ons teckeltje kon echter niet opschieten met een van de andere, oudere teefjes. Het was een paar keer tot een botsing gekomen, en onze Tirza, die eerst Devil heette, leefde sinds enkele weken apart van de rest. De mevrouw was ten einde raad en had besloten haar jongste weg te doen. Zo reden wij in het laatste weekend van de kerstvakantie heen zonder en terug met de al zo lang gewenste hond.

Tijdens de eerste weken bleek Tirza een lief, maar wat angstig hondje. Iedere keer als we even weg waren, ook al was het een minuutje naar de slaapkamer, en we terug kwamen, deed ze een deemoedsplas (en niet een paar drupjes!) om haar onderdanigheid te tonen. Ook naar andere mensen en honden was ze zeer timide, en vertoonde ze hetzelfde onderdanige gedrag. Als ze zich echt bedreigd voelde, wilde ze uit angst ook wel een snibbig hapje naar een andere hond doen. Bovendien kon Tirza heel weinig. Ze wilde eigenlijk het liefst de hele dag bij je liggen; ze kon niet zelfstandig spelen, laat staan een commando opvolgen. Buiten, in park en bos en vooral als het waaide, toonde ze zich echter een uitgelaten levendige hond, dus.. zou deze peuter, met geduld en begeleiding, toch nog tot een leuke, zelfverzekerde, jonge hond kunnen uitgroeien?

Begin maart ging ik op zoek naar een passende hondenschool. Ik stuitte op de website van Hondenschool Akili. Die sprak me aan, en ik besloot te bellen. Ik kreeg Iris aan de lijn en vertelde het een en ander over onze Tirza. Wat me verbaasde was, dat ik, ondanks dat ik (nog) geen 'klant' was, een flink aantal tips kreeg, waarmee we het deemoedsplassen konden verminderen. Het was een prettig gesprek en wat nog belangrijker was, de handreikingen hielpen. Zo besloten we met Hondenschool Akili in zee te gaan en een basiscursus te volgen.
We mochten een keer komen kijken bij een lopende cursus en we hadden een kennismakingsgesprek met de hond erbij. Iris maakte een rustige indruk en nam de tijd voor ons. Tirza liep rond in het leslokaal, snuffelde overal en nergens, en leek het hier wel prettig te vinden. Maar ja, er was nu ook nog maar één hond, Pien, de hond van Iris zelf.

De basiscursus was erg intensief. Drie maal in de week gingen we met zijn drieën in de auto richting Aduard. In het begin vond Tirza al die andere, vaak grotere honden, niet zo leuk. Als er een hond binnenkwam of te dicht in haar buurt, begon ze meteen te blaffen. Daar bleef Iris echter rustig onder en ze had zo haar manieren om Tirza tegelijkertijd bij te sturen én op haar gemak te stellen. Iris weet echt wat een individuele hond (of moet ik zeggen baas) nodig heeft!
De oefeningen vorderden langzaam. Onze teckel wilde na een tijdje wel zitten, maar het commando 'af'... Ze vond het in huis naast het kleed al te koud aan haar buik, laat staan op koude stoeptegels. Met veel geduld en aanwijzingen (ik liep inmiddels in pyamabroek met jas erover 's ochtends als het rustig was met clicker, beloningsvoer, handdoek of theedoek om de tegels aanlokkelijker te maken buiten) ging Tirza ook buiten liggen. Dat mocht ook wel, want we waren een paar dagen van het examen verwijderd. Inmiddels begon Tirza er zelf lol in te krijgen. Een aantal honden, ja zelfs enkele grote lawaaimakers, bleken toch niet zo kwaad, en het blaffen veranderde in kwispelen. Tirza bleek eigenlijk een hond die het leuk vond om samen iets met de baas te doen, zeker als daar een lekker hapje tegenover stond. En ze haalde het eerste examen!

Ach, wat waren we trots! Nu kon een vervolgcursus er ook wel bij. Met veelal dezelfde honden gingen we verder. Zitten en blijven, af en blijven, volgen aan de riem en los van de riem (probeer dat laatste maar eens met een snuffelhond die haar neus sowieso op de grond heeft), maar ook oefeningen om het zelfvertrouwen op een andere manier op te bouwen. Door een tunnel heen lopen naar je baas, je oefeningen doen als er een pony op het oefenterrein loopt.. Maar ook voor dit examen slaagde Tirza, met vlag en wimpel. Hoezo, een teckel niet te trainen?

Inmiddels, driekwart jaar verder, zitten we op G & G, (Gedrag en Gehoorzaamheid). Met zo'n eigenwijze dwergteckel? Ja, en dat tussen al die grote honden. Maar leuk dat onze dwerg dat vindt! Ze komt al kwispelend en piepend de auto uit, om zo snel mogelijk bij de deur te komen. En met die onderdanigheid valt het inmiddels ook wel mee. Ze speelt volop, met of zonder ons. Tirza plast bij ons en bekenden nooit meer, alleen een heel enkel keertje, als er ineens een vreemde over de vloer komt, dan wil ze nog wel eens een klein drupje verliezen. Maar het timide hondje is zichzelf geworden: een zelfbewuste hond, met een leuk en lief karakter, die van de bezoeken aan de hondenschool en het leven geniet.

Chris en Christien Dokter, en Tirza.