Gavi

Gavi - Groenendaeler

Tien jaar lang heb ik het niet aangedurfd een opvolger te zoeken van onze veel te jong overleden kruising tussen retriever en Groenedaeler. Die hadden we toen ze zo'n viereneenhalve maand was uit een roedel zwerfhonden gehaald. Ze is ons er de rest van haar leven dankbaar voor geweest door de meest aanhankelijke, gehoorzame hond te zijn die ik ooit heb gekend. 'Eager to please' was in al haar gedragingen van toepassing. Zo'n hond krijg je nooit weer, dachten we.

Maar als mijn dochters me nu met Gavi zien denken ze dat onze band wel erg ver gaat.
Ik ben zo stapel met m'n 14 maanden oude Groendaeler teef dat ik me afvraag hoe ik het in hemelsnaam heb volgehouden, 10 jaar zonder hondenvriend.

Gavi was volgens de fokker het mooiste teefje in een nest van 8 pups, bestemd voor een collega-fokker, die er vanaf moest zien door een onverwacht eigen nest. Terwijl voor alle andere pups een wachtlijst had bestaan, kon ik 'zomaar' als baasje in aanmerking komen voor dit plotseling te herplaatsen teefje. Ik wilde haar een weekje later ophalen dan de andere pups, zodat onze skivakantie nog door kon gaan. En net in die laatste week kreeg ze een ongelukje waarbij haar kaak brak. De fokker wilde haar niet afmaken en de DA besloot het te proberen, met een muilkorfje werd haar bek gefixeerd en ze kreeg een kraag. Drie weken lang pipetvoeding. Ze hadden haar desnoods zelf gehouden.

Ik kreeg haar drie dagen na het ongelukje mee; 'als ik het aankon', was dat het beste voor ons allebei. Zo begon onze band: een totaal afhankelijk diertje dat 8 keer per dag gevoed moest worden, met allerlei bijbehorende rituelen. Ze heeft geluk gehad en wij veel discipline. Na drie weken werd ze genezen verklaard. Alles mocht eraf en toen werd Gavi opnieuw geboren! Toen ze eindelijk mocht ruiken, snuffelen en bijten, werd het leven natuurlijk pas interessant. We waren met kap en al wel met de puppycursus begonnen, zodat haar socialisatie er niet onder te lijden zou hebben. Ze bleek leergierig te zijn en vond alles leuk. We deden 3 cursussen achter elkaar en maakte er vrienden die ze nog steeds af en toe treft. In overleg met de fokker en de trainster begon ik haar in het late voorjaar mee te nemen op mijn joggingrondjes. Het was mijn grote wens met m'n hond door het bos te joggen en wat vond ze dat leuk! Enthousiast dartelde ze met mij en mijn loopmaatje mee, hield ons goed in de gaten, liep nooit te ver weg en vaak tussen ons in. Als ze dan haar koppie ophief en ons aankeek met die blik van 'Wat is dit leuk, hè?', dan had ik steevast zo'n smeltmoment.

Ze ontwikkelde zich tot een superatleet die het niet snel teveel is. Ook achter ballen aanjagen (en die nog keurig apporteren ook) en zwemmen werd een van haar lievelingsbezigheden. Haar los laten lopen betekende per definitie een modderbad ergens onderweg. En dat op een bovenhuis in de stad...
Aan het eind van de zomer begon ze te puberen, net toen alle cursussen waren afgelopen. Binnenshuis bleef ze heel braaf, maar buiten probeerde ze duidelijk de grenzen te verleggen. Ze durfde steeds verder van ons af te gaan lopen, begon af en toe een sprintje te trekken tegen een passerende fietser en joggers ging ze, van welke kant ze ook naderden, 'halen', dat wil zeggen, inhalen en tot stilstand brengen en er tegen opspringen. Hoewel ze met de beloningsmethode was opgevoed, trok ik voor deze situaties mijn vanuit de tenen gebrulde 'NEE!' uit de kast, dat na een paar keer geen indruk meer maakte. Toen ze de pony's en de koeien in de wei ging opzoeken, de vaart overzwom om ook eens bij de schapen te gaan kijken, besloot ik dat het opnieuw tijd was voor hondenschool. Ik was duidelijk nog lang niet klaar met opvoeden.
Via een tip van een medecursist die inmiddels bij Akili verder leste, kwam ik bij Iris terecht. Iris was onverbiddelijk: als ik er nog iets van terecht wilde brengen, moest ik per onmiddellijk stoppen met joggen, met loslopen in de natuur, nou ja, eigenlijk met alles waar we zo van genoten. Dat was slikken.... De rust moet terug. Gavi zat te hoog in haar stressniveau. Na een paar weken instromen in een basiscursus en bij verschillende wandelcursussen en door wat boekjes te lezen over kalmerende signalen en stress bij honden, was ik om. Het was duidelijk dat Gavi's ongehoorzaamheid buiten te maken had met een kennelijke staat van opwinding. Ook al zag ze er nog zo vrolijk en helemaal in haar element uit, ze verloor zich in alle mogelijke impulsen, waar ze mijn commando's niet meer bij kon hebben.
Tussen eind oktober en Kerst veranderden onze wandelingen radicaal. Ik begon van voren af aan met lopen aan de slappe lijn en ging de clicker gebruiken. Het passeren van honden en mensen was nooit zo'n probleem, maar van joggers en fietsen des te spannender. Veel in de berm strooien en haar aandacht op mij richten, zei Iris. Wie me nu in soms barre weersomstandigheden samen met m'n hond door de berm ziet speuren naar lekkere dingen die ik zelf net in de struiken heb gegooid toen ze niet keek, zal zich misschien afvragen of ik wel helemaal in orde ben. Maar het werkt. Alle hardloop- en jaagspelletjes zijn vervangen door zoek- en speuropdrachten. Een keer in de zoveel tijd mag ze uitrennen in Zeegse op een doordeweekse dag. Dan neemt mijn man haar mee, die, omdat hij mij wel succesjes ziet boeken, zich verder niet uitlaat over mijn nieuwe opvoedpraktijken, maar er het zijne van vind en er in elk geval niet aan meedoet. Dus van hem mag ze zich helemaal leegrennen in de duinen. Gelukkig kan er daar verder niet zoveel fout gaan; geen joggers of fietsers in de buurt. Volgens Iris mag ik dit oogluikend toestaan.

We zijn vier maanden verder en het gaat stukken beter. Gavi is erg op beloningen gebrand. Als ze weet dat ik ze bij me heb, doet ze vreselijk haar best; heeft ze door dat ze op zijn, of ik niets bij me heb, dan trekt ze ook vaak weer haar eigen plan. Maar als ik me aan de afspraken houdt, kan een jogger tegenwoordig gewoon passeren. Ze winden haar nog steeds op, dat is duidelijk te zien, maar ze kiest voor wat er op dat moment voor haar bij mij te halen valt. En dat moet er dan dus wel zijn.

Tja, mijn vorige hond voedde zichzelf op. Bij Gavi is het duidelijk dat ik de regie moet houden, maar het noodzakelijk kwaad (opvoeden) is nu aangenaam tijdverdrijf geworden. Want wat is er leuker dan de band met je hond steeds verder te verstevigen?